Twintig jaar geleden was een honderdjarige nog heel bijzonder en goed voor een artikel met foto in de plaatselijke krant. Nu is dat al lang niet uniek meer. Sterker nog: de groep honderdjarigen is de snelst groeiende leeftijdsgroep in Nederland. We worden ouder en we leven langer. Als we met pensioen gaan, is er nog een fase waarin we ‘niets meer hoeven’, maar nog wel vitaal zijn. En daar gaat deze bijlage van De Telegraaf over.

Ons belangrijkste advies aan alle 50- en 60-plussers is: bereid je goed voor op je ‘oude dag’. Waar wil je straks wonen? Wat is straks je inkomen? En wat wil je graag blijven doen? En met wie? En aan de 70- en 80-plussers zou ik willen zeggen: blijf actief tot je laatste snik. Hoe beperkt ook.

Het gaat namelijk vooral om ‘blijven meedoen’. En dat doen heel veel mensen; tot op hele hoge leeftijd. Ik ben er super trots op dat er bij ANBO vrijwilligers actief zijn van boven de 90 jaar! Ze helpen andere ouderen met het invullen van hun belastingformulier, geven advies over het aanpassen van hun woning en helpen bij andere vragen. U kent ze vast ook: ouderen die vrijwilliger of mantelzorger zijn of op hun kleinkinderen passen. Ik vind dat we in Nederland veel meer waardering moeten hebben voor onze ouderen en wat zij – ook op hun oude dag – voor de maatschappij betekenen. In andere culturen gebeurt dat wel. Daar wordt naar ze geluisterd en gebruik gemaakt van hun kennis en ervaring. Daar kunnen we hier nog veel van leren!
En dat brengt me bij het volgende. Ik heb als directeur-bestuurder van ANBO namelijk een missie. Een missie waar ik graag uw hulp bij wil. Ik wil heel graag dat we er samen voor zorgen dat het beeld van ouderen op een positieve manier wordt bijgesteld. Het lijkt nu wel of we iedereen die 70-plus is, al bijna hebben ‘afgeschreven’. Terwijl heel veel mensen op hun tachtigste nog heel vitaal en actief zijn. Ik geloof er in dat zelfs als het lichaam het wat laat afweten en de kans op ziekte toeneemt, er nog veel mogelijkheden om mee te blijven doen. En van waarde te zijn voor anderen.

Mijn stelling is dan ook dat leeftijd er dus eigenlijk niet toe doet. Het gaat om wie je bent, wat jouw mogelijkheden zijn en welke keuzes jij zelf maakt. Als straks één op de vier Nederlanders ouder is dan 65, kunnen we het ons ook niet veroorloven om dat deel van de bevolking aan de kant te zetten. Als 100 jaar oud worden straks geen uitzondering meer is, dan betekent dit dat we leren, werken, familie, wonen en zorg op een hele andere manier met elkaar gaan combineren. Ik vind het een uitdaging om over die nieuwe werkelijkheid na te denken. En over mijn eigen toekomst als oudere. U ook?