Zorgen voor een naaste dierbare is voor velen vanzelfsprekend, mantelzorgen heet dat. Een op de drie werkende vrouwen en een op de vijf werkende mannen geeft mantelzorg volgens cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau.

T oen haar moeder werd gediagnosticeerd met de ziekte van Parkinson in 2004 werd Cathelijne (32) mantelzorger voor haar moeder. Cathelijne: “Voor de diagnose Parkinson had mijn moeder veel vage klachten en hielp ik haar al met veel dingen, maar met de jaren is het erger geworden. Het mantelzorgen is daardoor heel geleidelijk gegaan. Vooral het bewegen, de motoriek, was een heikel punt. Ze kwam lastig vooruit, had veel last van trillingen en freezing: ze stond op, zette een stap en kond dan niet verder of viel dan terug in de stoel. Ze kon het huishouden echt niet meer doen. Ik woonde nog thuis en ontfermde me daarom over het huishouden en de zorg voor haar, dat verliep eigenlijk heel ongemerkt. Ik heb een oudere broer, maar hij woonde in Eindhoven en mijn moeder in Delft dus dat was vanaf het begin af aan lastig.”
Marijke, de moeder van Cathelijne, is vanaf het begin heel dankbaar geweest met de inzet en zorg van Cathelijne als mantelzorger.
Marijke (68): “Mijn dochter kent mij het allerbeste. Over de jaren is ze meegegroeid in het proces. Soms zegt ze dan ‘mam, je bent moe. We gaan naar huis.’ En dan denk ik: ja, ik ben inderdaad moe. Zo’n ziekte verandert je ook, ze weet als geen ander wat de ziekte met me doet. Soms is dat ook wel gek, want daardoor zijn de rollen wel een beetje omgedraaid.” Cathelijne: “We hadden al wel een goede band, maar die is wel sterker en dieper geworden denk ik. Je deelt meer. En dat is positief, maar heeft ook een keerzijde. Het is af en toe wel té. Ze leunt veel op mij omdat ik alles van het begin af aan heb mee gemaakt, ik begrijp haar heel goed en weet precies wat ze nodig heeft. En in het begin vond ze het lastig om het vertrouwen bij anderen neer te leggen. Dat is wel verbeterd hoor, maar in stressvolle situaties ben ik wel haar nummer een. Logisch ook.”

In die 15 jaar zijn er wel wat veranderingen geweest. Zo zijn Marijke en Cathelijne 6 jaar geleden verhuisd naar een gelijkvloerse woning en heeft Marijke in 2015 een Deep Brain Stimulation – operatie gehad die een zeer positief effect heeft gehad op haar parkinsonklachten. Dit had mede als gevolg dat Cathelijne haar mantelzorguren kon halveren. Cathelijne: “Het moeilijke aan Parkinson is dat het heel onvoorspelbaar is. Vooral vóór de operatie kon het heel erg wisselen. Toen was ik ook meer fysiek ondersteunend bezig, elke dag. Een groot deel van mijn tijd besteedde ik aan het huishouden en de zorg voor haar: helpen opstaan en naar de wc gaan bijvoorbeeld. Sinds ik niet meer bij haar woon krijgt mijn moeder nog meer ‘directe zorg’ van professionals. Ik houd me vooral bezig met de randzaken: administratie, afspraken met artsen regelen en haar daar naartoe brengen. En ik ben haar emotionele steun natuurlijk. “Mijn moeder verdient gewoon het beste.”